ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΥ

29 Μαϊ. 2016

Σε μια πολιτεία όπου το Ηeavy Metal είναι είδος υπό διωγμό έτυχε και εγώ να φτάσω αισίως τα 45 χρόνια της ζωής μου…
Τώρα έχω οικογενεια..έναν 15 χρόνο αλητακο που δεν υπολογίζει τους γονείς του και πιο πολύ εμένα , μια σταθερή δουλεία σαν προϊστάμενος και οικογενειακή ζωή.
Δεν μου αρέσει η ζωή που κάνω … αναγκάστηκα να την κάνω για να μην καταλήξω άνεργος και στο περιθώριο , η σοβαρή εμφάνιση μου στο γραφείο με πνίγει , το καθώς πρέπει ντύσιμο και η δήθεν καλή συμπεριφορά με πνίγουν.
Ο γιος μου σκυλας ακούει RNB και κάτι τέτοια και όσο και αν προσπάθησα απέτυχα να του εντρυφήσω της άξιες της αγαπημένης μου μουσικης..την ιδεολογία του rock , hard rock ,heavy metal .. άλλωστε με αυτά δεν έβγαζε και γκομενιτσες.
Εγώ εκεί … κολλημένος να τα ακούω μόνος μου στο αυτοκίνητο και στο μπαράκι που πήγαινε τα σαββατόβραδα μαζί με τα ξεχασμένα πιτσιρίκια που νοσταλγούσαν μια εποχή που δεν ζήσανε άντε και καμία φορά 3 , 4 που ήμασταν κοντά ηλικιακά .. δηλαδή καμία δεκαετία διάφορα..
|»Το πιο παλιό Φρικιό « .. έτσι με ξέρανε στο μπαράκι και όλοι με ξέρανε και όλους τους ήξερα , πάντα μάζευα κόσμο για να τους πω για μπάντες που πια δεν υπήρχαν και για το μεγαλείο μιας μουσικής που είχε πεθάνει..
AC/DC , IRON MAIDEN , MANOWAR ,SLAYER .. και τόσοι άλλοι που η μουσική τους πια παίζονταν σε εκείνο το ξεχασμένο από το χρόνο μαγαζάκι …
Κάποιες φορές έκανα και τον DJ .. αφιλοκερδώς πάντα και πάντα τους έβγαζα το σβέρκο.
Κάποια μέρα με κάλεσε στο γραφείο ο διευθυντής .. μου είπε ότι είχε πληροφορίες ότι σύχναζα σε στέκια αναρχικών και ότι αυτό έκανε κακό στην εταιρία.
Του απάντησα ροτόντας τον αν αυτό είχε αντίκτυπο στην απόδοση μου .. τα μάσησε εκεί χωρίς δισταγμό παραιτήθηκα.
Καλύτερα άνεργος παρά ξεπουλημένος .. έτσι έμαθα έτσι έκανα και τέλος στο θέατρο.
Δυσκολευτήκανε να το δεχτούνε στο σπίτι όταν τους το είπα , αλλά πνιγόμουνα.
Ήξερα που έπρεπε να παω,στο γνώριμο μέρος εκεί που τα ξεχνούσα όλα και ήμουνα με τους φίλους μου.
Με πήρανε σαν μόνιμο dj και φυσικά είπα στους δικούς μου ότι έπιασα εποχιακά κάπου δουλεία βραδινή.
Δυστυχώς το ψέμα αποκαλύφτηκε με τρόπο που δεν το περίμενα.
Σάββατο βράδυ , το μαγαζί σε φουλ κέφι και να παίζει το METAL DAZE..να έχω ανέβει πάνω στο μπαρ και να κάνω headbanging … την και αν είχα αρχίζει να καραφλιαζω και το μαλλί δεν ήταν μέχρι τη μέση? Εγώ αισθανόμουνα 25 χρόνων.
Κάποια στιγμή μπήκανε μέσα κάτι μικρά , κυριλέ ντυμένα με σκοπό να δούνε τι ήτανε εκείνο το μέρος ..
Το μάτι μου έπεσε σε έναν από αυτούς που με κοίταγε με ανοιχτό το στόμα ..
Αναγνώρισα τον γιο μου … τον είδα να ψελλίζει με έκπληξη «Μπαμπά?!?!?»

29 Μαϊ. 2016

Το απαλό μπλε φως στα μάτια μου ήτανε το σημάδι ότι ο λήθαργος μου είχε φτάσει στο τέλος του.
Σηκώθηκα αργά από την κάψουλα διαβίωσης καθώς το μητρικό υγρό έτρεχε από παντού.
Δίπλα μου εκατοντάδες άγνωστοι μέσα στης ίδιες κάψουλες περίμεναν την σειρά τους.
Εδώ και εκατονταδες χρόνια είχαμε εγκατάλειψη τον μητρικό πλανήτη , καθώς ο ήλιος μας έγινε μια μεγάλη μαύρη τρυπά και το ανθρώπινο είδος έπρεπε να συνεχίσει την ύπαρξη του.
Αντίθετα με ότι πιστεύαμε δεν συναντήσαμε ποτέ άλλους πολιτισμούς ανώτερους από τους δικούς μας , ούτε και είδαμε πλανήτες με ιδανικές συνθήκες για να αποδημήσουμε.
Έτσι η μοναδική λύση τον μεγάλων μυαλών ήτανε να ετοιμάσουν μια ομάδα από εκλεκτούς που θα ήταν οι πρώτοι άποικοι σε οποίον πλανήτη κριθή κατάλληλος για να αποικιστεί.
Το τεράστιο αστροπλιο που μας φιλοξενούσε είχε όλες της απαραίτητες προμήθειες για αυτήν την Αποστόλη , το μόνο πρόβλημα ήμασταν εμείς και η διατήρηση μας.
Έτσι αποφασίστηκε στα 20 μας χρόνια να μπαίνουμε σε κάψουλα διαβίωσης η οποία μας έβαζε σε ένα είδους κώμα χωρίς να πεθαίνουμε και κρατώντας αναλλοίωτους.
Το αστροπλιο ήταν στην ουσία μια τεχνητή νοημοσύνη τόσο εξελιγμένη η οποία το αυτοκυβερνουσε..
Παρόλα αυτά δεν μπορούσε να κάνει κάποιες λειτουργίες του ανθρώπινου ενγκεφαλου..όπως πχ να κρίνει αν ένας πλανήτης ήταν κατάλληλος.
Για αυτό το λόγο κάθε τόσο ένας από ένας ξυπνούσε και συνδέονταν νευρωνικά με τον υπολογιστή του σκάφους μέχρι ο χρόνος να νεκρώσει τα εγκεφαλικά κύτταρα.
Δυστυχώς η τεχνολογία της κάψουλας προκαλούσε παρενέργειες στα νευρωνικά κυκλώματα και έτσι έπρεπε κάποιος από εμάς να κάνει την διαδικασία εκτός νάρκωσης.
Απλά μπαίναμε σε μια κατάσταση λήθης με κάτι σαν συνεχόμενα όνειρα τα όπια ήταν οι αναμνήσεις τον προηγούμενων , οι σκέψεις τους , τα συναισθήματα τους όπου η τεχνητή νοημοσύνη του σκάφους επιλεκτικά μας τροφοδοτούσε.
Τώρα ήτανε η σειρά μου.
Συνδέθηκα με ευκολία και ένας ελαφρύς ύπνος με κατέκλυσε..
Όνειρα , αναμνήσεις , σκέψεις..
Ένιωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά , κάτι περίεργο είχε συμβεί με τον προηγούμενο κάτι για τερματισμό του ταξιδιού για πλήξη για πρόωρο τερματικό της λειτουργίας του λόγο επικινδυνότητας.
Κατάλαβα ότι δεν ήταν ακόμα η σειρά μου , για πρώτη φορά ο προηγούμενος μου είχε δυσλειτουργησει προκαλώντας σύγχυση στην τεχνητή νοημοσύνη του σκάφους .
Είχε δοθεί τερματισμός του προγράμματος και της Αποστόλης.
Ο υπολογιστής έκρινε ότι ήταν αποτυχία απλά χρειάζονταν έναν ανθρώπινο εγκέφαλο να επικυρώσει την απόφαση.
Αυτός ήμουνα εγώ.

29 Μαϊ. 2016

Έμεινε παγωμένος στην θέση καθώς έκλεισε με δύναμη την πόρτα σχεδόν στα μούτρα του , άλλος ένας ηλίθιος καυγάς για ασήμαντη αφορμή την έβγαλε εκτός εαυτού και τώρα έμεινε μόνος του στην μεγάλη τραπεζαρία.
Έβαλε χαλαρή μουσική για να ηρεμίσει αλλά δεν έπιασε , ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να καθαρίσει το μυαλό του και να αντιμετωπίσει τα πράγματα πιο ψύχραιμα..
Έψαξε με το βλέμμα στο δωμάτιο και το είδε πάνω στο γυάλινο τραπεζάκι το πήρε και κατέβηκε στο γκαράζ.
Η Miura ήτανε όπως πάντα εκεί , γυαλισμένη αλλά έδειχνε τα χρόνια της , ήτανε πάντα ετοιμοπόλεμη όμως ,αλώστε περνούσε παρά πολύ χρόνο με την φροντίζει και πάντα ήταν αυτό αφορμή για καυγά όπως και για τον σημερινό.
Χώθηκε στο κάθισμα της και έβαλε το κλειδί στην μίζα…
Η Miura γουργούρισε και κύλησαν έξω στον νοτισμένο από την βροχή δρόμο.
Το βουνό ήτανε κοντά στην πόλη και οι στροφές ποικίλες σε δυσκολία , το οδόστρωμα φθαρμένο και εγκατελειμενο μιας και σπάνια κάποιος περνούσε από εκεί.
¶ρχισε να ανεβαίνει επιταχύνοντας προοδευτικά .. μπροστά του η πρώτη στροφή και όχι ιδιαίτερα δύσκολη.
Συνέχισε ανεβάζοντας τον ρυθμό του και φέρνοντας το αμάξι στα όρια , σίγουρα δεν ήτανε το ιδανική περιβάλλον για ένα υπεραυτοκινητο σαράντα ετών αλλά η εμπειρία του από τους αγώνες του έδινε σιγουριά.
Στην επόμενη στροφή έχασε τα φρένα , κατέβασε ταχύτητα άφησε το γκάζι κάνοντας ανάποδο τιμόνι και μόλις η μούρη του αυτοκίνητο σημάδεψε την εσωτερική της στροφής πάτησε τέρμα το γκάζι , η ουρά της Miura ξεκόλλησε στιγμιαία αλλά απόφυγε τον κίνδυνο.
Ακολουθούσε η τελευταία στροφέ η του βουνού μια κλειστή δεξιά με χαμηλή ορατοτητα..αυτή ακόμα και μετά θα έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής..
Όρμησε γεμάτος αυτοπεπιθεση όταν οι μεγάλοι προβολείς τον τύφλωσαν…
Πάλι τα ίδια λοιπον..για αυτήν καθόλου χρόνος και χρόνος μόνο για εκείνο σκουριασμένο παλιοσίδερο .
Ήθελε να πάρει λίγο αέρα και να τον αφήσει να σκεφτεί , τον αγαπούσε για αυτό και πάντα τον συχωρούσε μετά , απλά Ήθελε λίγο χρόνο για να της περασει.
πήρε το αυτοκίνητο της και βγήκε από τον την πόλη από τον σύγχρονο αυτοκινητοδρομο..θα γύρισε από την παλιά είσοδο της πόλης από το βουνό καθώς έτσι έβρισκε πάντα την γαληνή που ζητούσε παίρνοντας από εκεί.
Είχε αρχίσει να βραδιάζει για τα καλά και ο επαρχιακός δρόμος που διέσχιζε το βουνό δεν Είχε Φώτα και ούτε καλή ορατότητα για αυτό και οδηγούσε με τους προβολείς αναμμένους.
Η στροφή που πλησίαζε ήτανε λίγο επικίνδυνη και η δυνατή μουσική δεν της επέτρεψε να ακούσει τον ήχο από το αμάξι που έρχονταν από την άλλη μεριά..
είδε ένα πράγμα να έρχεται καταπάνω της και αν πήγαινε πιο γρήγορα το θα έπεφτε πάνω στο άλλο αυτοκίνητο σίγουρα.
Ο άλλος οδηγός δεν ήτανε τυχερός , τον είδε να φέρνει τετακε και εκτός έλεγχου να πέφτει στο κενό..
βγήκε να δει τι Είχε συμβεί…
Το ωστικό κύμα της έκρηξης την πέταξε λίγο πιο πέρα αλλά σηκώθηκε μήπως μπορεί να βοηθήσει..
Όταν πλησίασε καταλαβε..η λάμψη της φωτιάς πρόδιδε το λαμπερό πράσινο χρώμα του αμαξιού και ο αριθμός κυκλοφορίας της ήτανε πολύ γνωστός…
Δεν είπε λεξη..και καυτά δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπο της.

29 Μαϊ. 2016

Τον είχανε αφήσει να αργοπεθαίνει στην αμμουδιά από τις πληγές του , προδομένος από τους ίδιους τους συντρόφους του .. τους φίλους του.
Πήραν το βίος του , την περιούσια του , βίασαν και σκότωσαν την γυναίκα και της κόρες του μπροστά στα μάτια του πριν τον κρεμάσουν ανάποδα από μια βελανιδιά σουβλίζοντας τον..
Όλα αυτά προς χλευασμό του Οντιν.
Ήταν ο τελευταίος που πίστευε στα παλιά έθιμα και αυτά τον οδήγησαν στην ατίμωση από τους συμπατριώτες του.Τους οπαδούς του Λευκού Χρήστου όπως ονομάζονταν.
Κατά κάποιο τρόπο δεν πέθανε για αυτόν και τον σύρανε στην παράλια αντί να τον αφήσουνε μισοπεθαμένο ..
Τώρα το μόνο που περίμενε ήταν της Βαλκύριες να τον μεταφέρουν στην Ασγκαρντ , δίπλα στον Οντιν και τους χαμένους αδερφούς του.
Έτσι και εγίνε ..αλλα αντί για την Ασγκαρντ σταματήσανε στην γέφυρα του ουράνιου τόξου.
Εκεί τον προϋπάντησε ο Χειμνταλ ο φύλακας της γέφυρας .
«Έχεις κάποια δώρα από τον πατέρα τον πάντων , Αυτό το σπαθί και αυτό το αλογο .Πηγαινε να εξαγνίσεις την ψύχη σου και τα χώματα σου από την βλασφημία και μετά η Βαλχαλα θα σου ανοίξει της πόρτες της.»
Και έβαλε στο χέρι του ένα ξίφος που ονομάζονταν ΕΚΔΙΚΗΣΗ , σφυρηλατημένο στα σπηλαία του Σουρτουρ και κρυωμένο από τα δάκρυα των αλυτρώτων ψυχών.
Και ίππευσε το άλογο που λέγονταν ΜΑΥΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ , τόσο μαύρο στο χρώμα που γίνονταν ένα με το σκοτάδι και με μάτια που αν τα κοίταγες έβλεπες να καινέ μέσα τους οι φωτιές της κόλασης.
Και εκείνη την νύχτα κατέβηκε για να εκδικηθεί.
Περήφανα στάθηκε μπροστά στην στρατιά των έχθρων του με μάτια γεμάτα μισος.Τα ρουνικά τατουάζ ακτινοβολούσαν στο σώμα του και ο Οντιν του έδωσε το απόλυτο Δώρο.
Αυτό που κάθε μαχητής ποθεί να πάρει.
ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΜΠΕΡΖΕΡΚΕΡ!!!
Σαν τυφώνας ολέθρου έσπειρε το θάνατο , η γη τραντάζονταν και παντού έβλεπες φωτιές και λάμψεις και άκουγες τον ήχο του κεραυνού..
Όταν η σκόνη κατακάθησαι χιλιάδες ήτανε οι νεκροί και τα κορμιά τους σκορπισμένα και ακρωτηριασμένα έμοιαζαν σαν φύλλα σπαρμένα από τον χειμωνιάτικο άνεμο.
Ήταν έτοιμος πια να παι δίπλα στον Οντιν για να περιμένει και αυτός μαζί με τους άλλους το Ραγκναροκ.