29 Μαϊ. 2016

ΤΟ ΠΑΛΙΟΣΙΔΕΡΙΚΟ…

Έμεινε παγωμένος στην θέση καθώς έκλεισε με δύναμη την πόρτα σχεδόν στα μούτρα του , άλλος ένας ηλίθιος καυγάς για ασήμαντη αφορμή την έβγαλε εκτός εαυτού και τώρα έμεινε μόνος του στην μεγάλη τραπεζαρία.
Έβαλε χαλαρή μουσική για να ηρεμίσει αλλά δεν έπιασε , ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να καθαρίσει το μυαλό του και να αντιμετωπίσει τα πράγματα πιο ψύχραιμα..
Έψαξε με το βλέμμα στο δωμάτιο και το είδε πάνω στο γυάλινο τραπεζάκι το πήρε και κατέβηκε στο γκαράζ.
Η Miura ήτανε όπως πάντα εκεί , γυαλισμένη αλλά έδειχνε τα χρόνια της , ήτανε πάντα ετοιμοπόλεμη όμως ,αλώστε περνούσε παρά πολύ χρόνο με την φροντίζει και πάντα ήταν αυτό αφορμή για καυγά όπως και για τον σημερινό.
Χώθηκε στο κάθισμα της και έβαλε το κλειδί στην μίζα…
Η Miura γουργούρισε και κύλησαν έξω στον νοτισμένο από την βροχή δρόμο.
Το βουνό ήτανε κοντά στην πόλη και οι στροφές ποικίλες σε δυσκολία , το οδόστρωμα φθαρμένο και εγκατελειμενο μιας και σπάνια κάποιος περνούσε από εκεί.
¶ρχισε να ανεβαίνει επιταχύνοντας προοδευτικά .. μπροστά του η πρώτη στροφή και όχι ιδιαίτερα δύσκολη.
Συνέχισε ανεβάζοντας τον ρυθμό του και φέρνοντας το αμάξι στα όρια , σίγουρα δεν ήτανε το ιδανική περιβάλλον για ένα υπεραυτοκινητο σαράντα ετών αλλά η εμπειρία του από τους αγώνες του έδινε σιγουριά.
Στην επόμενη στροφή έχασε τα φρένα , κατέβασε ταχύτητα άφησε το γκάζι κάνοντας ανάποδο τιμόνι και μόλις η μούρη του αυτοκίνητο σημάδεψε την εσωτερική της στροφής πάτησε τέρμα το γκάζι , η ουρά της Miura ξεκόλλησε στιγμιαία αλλά απόφυγε τον κίνδυνο.
Ακολουθούσε η τελευταία στροφέ η του βουνού μια κλειστή δεξιά με χαμηλή ορατοτητα..αυτή ακόμα και μετά θα έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής..
Όρμησε γεμάτος αυτοπεπιθεση όταν οι μεγάλοι προβολείς τον τύφλωσαν…
Πάλι τα ίδια λοιπον..για αυτήν καθόλου χρόνος και χρόνος μόνο για εκείνο σκουριασμένο παλιοσίδερο .
Ήθελε να πάρει λίγο αέρα και να τον αφήσει να σκεφτεί , τον αγαπούσε για αυτό και πάντα τον συχωρούσε μετά , απλά Ήθελε λίγο χρόνο για να της περασει.
πήρε το αυτοκίνητο της και βγήκε από τον την πόλη από τον σύγχρονο αυτοκινητοδρομο..θα γύρισε από την παλιά είσοδο της πόλης από το βουνό καθώς έτσι έβρισκε πάντα την γαληνή που ζητούσε παίρνοντας από εκεί.
Είχε αρχίσει να βραδιάζει για τα καλά και ο επαρχιακός δρόμος που διέσχιζε το βουνό δεν Είχε Φώτα και ούτε καλή ορατότητα για αυτό και οδηγούσε με τους προβολείς αναμμένους.
Η στροφή που πλησίαζε ήτανε λίγο επικίνδυνη και η δυνατή μουσική δεν της επέτρεψε να ακούσει τον ήχο από το αμάξι που έρχονταν από την άλλη μεριά..
είδε ένα πράγμα να έρχεται καταπάνω της και αν πήγαινε πιο γρήγορα το θα έπεφτε πάνω στο άλλο αυτοκίνητο σίγουρα.
Ο άλλος οδηγός δεν ήτανε τυχερός , τον είδε να φέρνει τετακε και εκτός έλεγχου να πέφτει στο κενό..
βγήκε να δει τι Είχε συμβεί…
Το ωστικό κύμα της έκρηξης την πέταξε λίγο πιο πέρα αλλά σηκώθηκε μήπως μπορεί να βοηθήσει..
Όταν πλησίασε καταλαβε..η λάμψη της φωτιάς πρόδιδε το λαμπερό πράσινο χρώμα του αμαξιού και ο αριθμός κυκλοφορίας της ήτανε πολύ γνωστός…
Δεν είπε λεξη..και καυτά δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπο της.