ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΥ

2 Μαϊ. 2017

Ο δρόμος έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ..ήτανε κουρασμένος απο το συνεχές κυνηγητό σε 4 πολιτείες,ενα αέναο και ανελέητο κυνηγητό για κάτι που δεν έκανε ποτέ ..ένα έγκλημα που " φόρτωσε " ο τοπικός διεφθαρμένος Γερουσιαστής σε ενα άξεστο ρεμάλι σαν και του λόγου του..
Παντού τον καταζητούσαν,η φάτσα του ήταν παντού,απο της παλιές lcd τηλεοράσεις,το internet μέχρι και της καινούργιες τρισδιάστατες διαδραστικές συσκευές (3D.A.D=3D AUGMENTED DEVICE).
Ξέφευγε απο μπλόκα,απο drones..απο emp περιοριστές ταχύτητας και όλα αυτά χαρη στο αναλογικό σαράβαλο του μια Chevy Stingray του 69...ένα μουσειακό κομμάτι κληρονομιά απο τον παππού του που το κράταγε πιο πολύ για ενθύμιο παρά για οτιδήποτε άλλο...
Η μόνη του ξεκούραση ήταν όταν σταματούσε για ανεφοδιασμό..και αυτό σπάνια μιας και τα πρατήρια που είχαν το πολυκαύσιμο,το οποίο το επέβαλαν οι μεγάλες εταιρείες πετρελαίου σαν τελευταία απόπειρα για να μην χάσουν την "κούταλα μαζι με τα ζουμιά",δεν ήταν και πολύ συχνά...
Βρίσκονταν στην μέση του πουθένα..κάπου σε μια ατέλειωτη ευθεία μέσα σε βράχους και έρημο...και η μηχάνη άρχιζε να ρετάρει..ανεπαίσθητα την 1η φορά αλλά λεπτό με λεπτό άρχισε να ασθμαίνει..έπρεπε γρήγορα να βρεί κάπου να σταματήσει για να δει τι στο καλό συμβαίνει,ήταν πολύ ριψοκίνδυνο να σταμάτησει έτσι στα ανοιχτά γιατί πάντα μπορουσέ να περάσει ένα drone απο πάνω του..η κάποιος δορυφόρος..
Μέσα στην απελπισία του είδε ένα μικρό οίκημα στα αριστερά του δρόμου,ανάσανε με ανακούφιση και άλλαξε λωρίδα για να παρκαρεί..
'Ηταν ένα μικρό βενζινάδικο..ένα απο τα παλιά,απο την εποχή που ακόμα τα κοιτάσματα πετρελαίου ήτανε άφθονα και η μάνια με τα υβριδικά αυτοκίνητα δεν είχε αρχίσει ακόμα..απο την εποχή που ακόμα οδηγούσες και το αμάξι δεν σε πήγαινε μόνο του,πλέον αυτά τα αυτοκίνητα απαγορευόνταν στους δημόσιους δρόμους..και μόνο σε ορισμένες εκδηλώσεις η σε πίστα μπορούσε να τα δεις η να τα οδηγήσεις..τόσο μεγάλος στόχος ήτανε η Stingray..
Έξω απο το βενζινάδικο σε μια κουνιστή καρέκλα κάθονταν ένας πανύψηλος τύπος..σίγουρα πάνω απο 90..μόλις είδε το αμάξι σηκώθηκε νωχελίκα αλλα με φανερή την περιέργεια στο βλέμα του..
"Καλώς των,,"..αποκρίθηκε με ενδιαφέρον...."..πολυκαύσιμο ε;"..."..και αυτό αλλά και κάποιο πρόβλημα στον κινητήρα..αλλά που να ξέρεις εσύ..".."..μάλλον θα σε εκπλήξω.."απάντησε ο παράξενος γέρος..και άνοιξε άνετα το καπό της Stingray σαν να ήταν δεύτερη φύση του.
Περιεργάστηκε τον κινητήρα γύρω στην μια ώρα και αποκρίθηκε.."..μάλλον φίλε το αμάξι σου δεν παίρνει απο επισκεύη..σύμφωνα με αυτά που έχω εδώ...αλλά τα μούτρα σου είναι σε ολα τα ΜΜΕ μέχρι τα Ιμαλαία..χαχαχχαχα"..είπε γελωντας.."..ναι ναι..τα έχω ζήσει τόσες φόρες..οπού πια κρίνω απο την φάτσα του αάλλου εαν φταίει η όχι..και εσύ μου φαίνεται οτι είσαι ένας κακομοίρης που βρέθηκε στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή ε;"..
"Πώς διάολο τα ξέρεις όλα αυτά.."..ρώτησε ο φυγάς με έκπληξη..."...εμπειρεία φίλε μου.." αποκρίθηκε ο γέρος και τα γαλάζια του μάτια του άστραψαν..
"Λοιπόν..θές να γλιτώσεις η οχι..τουλάχιστον μια καλή ευκαιρεία μιάς και εγώ είμαι πολύ μεγάλος και πολύ άρρωστος για να σου κάνω παρέα.."..
"Τι εννοείς γέρο..?"..
-."Έλα μαζί μου και θα δεις..αρκεί να συμφωνήσει και ο άλλος.."
"Ποιός άλλος..είναι και άλλος εδώ..?"...
-"Θα δεις.."..
Πίσω απο το βενζινάδικο ήταν ένα γκαράζ..στο μαύρο του το χάλι με μια τσίγκινη πόρτα που την ανέβαζε μια αλυσίδα...με μεγάλη προσπάθεια ο γέρος κατάφερε να την ανοίξει..
Το γκαράζ ητάν μέσα στην σκόνη..μισοσκόταδο που οι ακτίνες του ήλιου φώτιζαν ίσα ίσα ενώ έμπαιναν απο της χαραμάδες.
Μέσα στο γκαράζ κάτω απο ένα μουσαμά ήταν ένα αμάξι.."θα μου δώσεις άλλο αμάξι;"..ρώτησε ο φυγάς.."..οχι ακριβώς"..ειπε ο γέρος και τράβηξε το μουσαμά αποκαλύπτωντας μια μαύρη Pontiac Trans'Am του 81..
"Φιλαράκι είσαι ακόμα εδώ..;" είπε ο γέρος..και ενα κόκκινο φώς πάνω απο το προφυλακτύρα και ανάμεσα απο τα φώτα του αυτοκινήτου άναψε και άρχισε να πηγαίνει αριστερά-δεξιά..
"Ναι Μαίκλ.." απάντησε το αυτοκίνητο..με μια αριστοκρατική φωνή με ίχνος Εγγλέζικης προφόρας..
"Τι..διάολο..ένα αμάξι που μιλάει;"..είπε ο φυγάς.."..και οχι μόνο.."...αποκρίθηκε ο Γέρος..
"Λοιπόν ΚΙΤΤ.."είπε ο Μαίικλ.."μιάς και εμένα η μέση μου δεν βαστάει..θα πάς τον φίλο μου εδώ στο "Ίδρυμα"..;.."Το Ίδρυμα..πιο Ίδρυμα..δεν πιστεύω να μου κάνεις κανένα κόλπο γέρο...".."Το Ίδρυμα φίλε μου είναι μια φορτηγίδα...που φροντίζει να βγάζει απο την χώρα τυπάκια σαν εσένα...το ονόμασα έτσι προς τιμήν του Γουίλσον,του Ντέβον..και όλους τους άλλους...και θα σε συμβούλευα να πας εαν βέβαια συμφωνεί και ο ΚΙΤΤ.."
"Μα φυσικά Μαίκλ..καιρός να ξεσκουριάσω και λίγο..."...
"Οκ..δεν έχω τίποτα να χάσω.."είπε ο φυγάς και μπήκε στο αμάξι...
Ο ΚΙΤΤ βγήκε στον αυτοκινητόδρομο και ο φυγάς ρώτησε.."Θα φτάσουμε στήν ώρα μας;"..."Φυσικά.."αποκρίθηκε ο ΚΙΤΤ..αλλά για να είμαστε σίγουροι να μπώ σε κατάσταση Υπερ-Καταδίωξης(Hyper Pursuit Mode);"..."Ναι γιατί όχι..οτι και εάν είναι αυτό.."είπε ο φυγάς ..και κόλλησε στο κάθισμα ουρλιάζοντας απο ενθουσιασμό

22 Δεκ. 2016

ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ( ΣΤΟ ΚΑΙΡΌ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΊΩΝ).

 

“ Καλές γιορτές κύριε..” πέταξε ο Αλέξης στο αφεντικό του..

“ Τον κακό σου τον καιρό του ..” του απάντησε αυτός..

Ο Αλέξης ήτανε υπάλληλος του Βόλφγκανγκ εδώ και λίγα χρονιά και σήμερα λόγω των ήμερων πήρε άδεια για της γιορτές , εποπτεύοντας παράλληλα την επικράτεια του..

Το αφεντικό του ο Βόλφγκανγκ καθηλωμένος σε μια αναπηρική καρέκλα μισούσε τους πάντες και πάντα,πέρα από τους μεγάλα αφεντικά του..για αυτό ήταν πάντα ξινός και απόμακρος...

 

Εκείνο το παγωμένο απόγευμα ο Βόλφγκανγκ έκλεισε το γραφείο του και πήγε στο έρημο και παγωμένο σπίτι του...ήτανε τόσο τσιγγουνης και μίζερος που δεν είχε ούτε καν θέρμανση,όχι ότι του λείπανε τα χρήματα...

 

Πήρε το ασανσέρ του σπιτου και ανέβηκε στο υπνοδωματίου του...άλλαξε με το ζόρι,έβαλε την ρόμπα του και τον σκούφο του , έκλεισε τα φωτά και μπήκε κάτω από τα βάρια σκεπάσματα..)

 

Κάποια στιγμή μέσα στα σκοτάδια άκουσε βήματα και έναν ήχο από αλυσίδες..σαν να σέρνονταν,ξύπνησε τρομοκρατημένος και κοίταξε προς την πόρτα..ενώ ο ήχος πλησίαζε..

 

Στο τέλος η πόρτα άνοιξαν και τρομοκρατημένος αντίκρισε μια γνώριμη μορφή δεμένη με αλυσίδες

“Μπαμπα..”..ψελισε ο Βολφγκαγκ...”Ναι εγώ είμαι..” είπε η μορφή...” ήρθα να σε προειδοποιήσω..σήμερα θα σε επισκεφτούν 3 πνεύματα,το πνεύμα των περασμένων Χριστουγέννων,των φετινών,και των μελλοντικών...μην φοβηθείς..άπλα δώσε σημασία σε αυτά που θα σου πούνε και μετά κανε ότι νομίζεις..και χάθηκε ξαφνικά..

 

Ο Βόλφγκανγκ τρομοκρατημένος κουκουλώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα προσπαθώντας να δώσει μια λογική βάση,πίεσε τον εαυτό του ώστε να νομίσει ότι ήταν μια παραίσθηση από το κρύο και από της σκιές στο σκοτάδι..και έπεσε πάλι για ύπνο...

 

Ξύπνησε από έναν παγωμένο αέρα..και ένα χτύπημα της πόρτας..μπροστά του στέκονταν ένας άντρας με στρατιωτική στολή, κοντό μουστάκι και λιγδωμένη φρανζα..πριν προλάβει ο Βόλφγκανγκ να μιλήσει η μορφή αποκρίθηκε με επιτακτικό ύφος..”Είμαι ο Φυρερ ,το φάντασμα των περασμένων Χριστουγέννων,θέλω να σου δείξω καποια ππράγματα..”και άπλωσε το χέρι του προς τον Βόλφγκανγκ..

 

Ο Βόλφγκανγκ με δισταγμό το έπιασε και ξαφνικά βρέθηκε στο κενό...έκλεισε τα μάτια του με τρόμο και όταν τα άνοιξε ξανά είδε...είδε πολιτείες μέσα σε ερείπια και φωτιά,είδε διαμελισμένα πτώματα στα χωράφια να σαπίζουν,είδε χιλιάδες ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης να εκτελούσουν χωρίς λόγο,να μπαίνουν σε ειδικούς φούρνους για να λιώσουν...ένιωσε την μυρωδιά,είδε ολόκληρα χωριά να εκτελούνται από δύναμης κατοχής,είδε ορφανά να κλαίνε σε γωνίες του δρόμου,χριστουγεννιάτικα δεντρά να καίγονται...

“Τι είναι αυτά...γιατί μου τα έδειχνες όλα αυτά?”..ρώτησε το πνεύμα..”Είναι ότι έκανα και κάναμε στο παρελθόν,πράγματα για τα οποία θα μας στιγματίζουν για πάντα και δεν πρέπει πότε να ξαναγίνουν και για εμάς και για όλους,για εμάς γιατί τελικά πάλι σε εμάς θα γυρίσουν...” αποκρίθηκε το πνεύμα...

 

Σκεπτικός ο Βόλφγκανγκ δεν απάντησε...φάνηκε όμως ότι κάτι τον προβλημάτιζε..

 

“Αυτό ήθελα να σου δείξω..” είπε το πνεύμα...”Ώρα να επιστρέψουμε και περίμενε το πνεύμα των φετινών χριστουγεννιάτικων”..και ο Βόλφγκανγκ χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε στο κρεβάτι του,,,

 

Πριν προλάβει να συνέλθει το δωμάτιο του γέμισε από μια εκτυφλωτική λάμψη..στο κέντρο της μια ρωμαλέα φιγούρα που κρατούσε ένα σπαθί..ένας ξανθούς μεσαιωνικός στρατιώτης τον κειτουσε μειδιώντας..

“Ποιος είσαι?”..Ρώτησε ο Βόλφγκανγκ..”"Είμαι ο Ζίγκφριντ,το πνεύμα των φετινών Χριστουγέννων..έλα μαζί μου "και άπλωσε το χέρι του...

Βγήκαν πετώντας από το παράθυρο...αόρατοι στο μάτι και περνούσαν με τρομερή ταχύτητα πάνω από πόλεις,χωριά,κράτη..που και που σταματούσαν σε χώρες και κράτη πάμφτωχα από της πολίτικες των ανώτερων του Βολφκανγκ και του ίδιου..αντί να δουν όμως θλίψη και στεναχώρια..είδε ανθρώπους στα φτωχικά τους γεμάτο χαμόγελο και ελπίδα να γιορτάζουν όπως μπορούν,όλοι μαζί..οικογένειες,φίλοι...διπλά στα φτωχικά στολισμένα τους δεντρά..η ότι είχαν να στολίσουν..

“Βλέπεις..” του είπε το πνεύμα..."ότι και να κάνεις δεν μπορείς να σκοτώσεις την ελπίδα,υπήρχε,υπάρχει και θα υπάρχει...άρα οι πράξεις σου είναι μάταιες..."

Ο Βόλφγκανγκ του αποκρίθηκε..”ναι άλλα χωρίς χρήματα τι θα κάνουν τελικά..” και το πνεύμα αποκρίθηκε..” χωρίς χρήματα πως νομίζεις πως θα πάνε οι εξαγωγές της χωράς σου..καλύτερα?..η νομίζεις πως δεν θα πάρουν από άλλου?”...

Ο Βόλφγκανγκ δεν μίλησε...άλλα συννέφιασε ακόμα πιο πολύ...

“Αυτό ήθελα να σου δείξω..” είπε το πνεύμα..καιρός να γυρίσουμε σε λίγο θα έρθει το πνεύμα των μελλοντικών Χριστουγέννων..και δεν είναι και από τα πιο υπομονετικά..

 

Ξανά ο Βόλφγκανγκ βρέθηκε στο κρεβάτι του...δεν έγινε τίποτα όμως για αρκετή ώρα...

 

Η ατμοσφαίρα ξαφνικά έγινε πολύ ζοφερή...και τρομερά παγωμένη..ο Βόλφγκανγκ κοίταξε και είδε μια κουκουλωμένη μορφή να στέκεται κοντά του..δεν μιλούσε..ήξερε ο Βόλφγκανγκ τι έπρεπε να κάνει και κρατήθηκε από την κάπα της ...

 

Για ακόμα μια φόρα βρέθηκε στο κενό...είδε την χωρά του αποκλεισμένη γεμάτη από απελπισμένους μετανάστες να σκοτώνουν και να εγκληματούν στον λαό του...είδε την χωρά του να είναι το κακό παράδειγμα για όλο των κόσμο...είδε μια Ευρώπη χωρισμένη στα 2 και να κατηγορούν την χωρά του ότι έφτασε της καταστάσεις εκεί...

Γύρισε να μιλήσει στο πνεύμα...άλλα κάτι του έδειχνε επίμονα..γύρισε και κοίταξε..ένα έρημο νεκροταφείο...και πάνω σε μια πλάκα φθαρμένη και παρατημένη έγραφε το όνομα του...η πλάκα γεμάτη γκράφιτι που γράφανε..”προδότης.”ο όλεθρος της χωράς μας” κλπ...

Ο Βόλφγκανγκ έβαλε τα χεριά του στο πρόσωπο του και έκλαψε γοερά..

 

Ταν άνοιξε τα μάτια του βρέθηκε πάλι στο κρεβάτι του..ξημέρωνε και ήταν μια υπεροχή φωτεινή μέρα...ντύθηκε όσο πιο γρήγορα μπορούσε,μπήκε στο πρώτο μαγαζί με χριστουγεννιάτικα δώρα και ντύθηκε άγιος Βασίλης...πήγε στο γραφείο και έδωσε εορταστικό δώρο σε όλους..χάρισε τα χρέη σε όλους και ενέκρινε παντού γενναίες επιδοτήσεις...

 

Κάπου σε μια χωρά,μια οικογένεια είχε επιτελούς μετά από πολλά χρονιά γεμάτο το τραπέζι της,ένα χριστουγεννιάτικου δεντρό..και έξω το χιόνι άρχισε να πέφτει απαλά..

 

Καλές Γιορτές

10 Αυγ. 2016

‘’ ΞΩΜΕΡΟ’’

 
Η μαύρη γυαλιστερή Μ3 ανέβαινε τον στενό φιδίσιο δρόμο προς το απομακρυσμένο χωριουδάκι και δεν φαίνονταν να βολεύονταν και αρκετά στους στενούς και ξεχασμένους από το κράτος ορεινούς δρόμους.. Ο Σάκης ο οδηγός της , σπουδαγμένος οικονομικά στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου δυσφορούσε με το ταξίδι αυτό αλλά ήταν όμως κάτι που έπρεπε να γίνει , κληρονομικά θέματα έτρεχαν και έπρεπε κάποια στιγμή να πάει και στο πατρικό του… Μαρτυρικό το χωριουδάκι γνώρισε την λυσσά των στρατευμάτων κατοχής μιας και ήταν άντρο ανταρτών κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο , μάλιστα λέγεται ότι οι Γερμανοί δυσκολευτήκαν τόσο πολύ να μπουν που κάλεσαν ..κάτι άλλο,, κάτι άλλο που τους το παρείχε το Τμήμα Παραφύσικων Ερευνών ,άλλωστε η έμμονη του Χίτλερ με το παραφυσικό ήταν και είναι γνωστή.. Η μέρα που ο Σάκης διάλεξε να πάει στο χωριό δεν ήταν τυχαία ,μια και ήταν η επέτειος της εισόδου τον Γερμανών εκεί , πέρα από τα δικά του θέμα τον έστελνε και η Περιφέρεια σαν εκπρόσωπο της για να παραστεί στον τοπικό εορτασμό.. Λίγο πριν φτάσει θυμήθηκε την ιστορία που έλεγε η Γιαγιά του για εκείνη την μέρα..΄΄..αν βρεθείς παλικάρι τέτοια μέρα στο πατρικό μας, το βράδυ να έχεις κλειστές της πόρτες και όλα τα καντήλια ανάμενα, βγαίνει το ‘’ Ξωμερο’’ τότε ,το Φεράν τότε οι Γερμανοί μαζί τους και έμεινε στο χωριό αφότου φύανε..’’.. Χαζομάρες,, σκέφτηκε ο Σάκης καθώς πάρκαρε έξω από το καλοδιατηρημένο πατρικό του , φρόντιζε άλλωστε η κοινότητα για αυτό… Είχε φτάσει αργά και ήταν κουρασμένος.. με το που έπεσε η νύχτα το χωριό ερήμωσε και οι πόρτες σφραγίστηκαν, μέσα από τα παράθυρα του κάθε σπιτιού φεγγοβολούσαν έντονα τα καντήλια διπλά στης εικόνες…’’ πλάκα έχουν τα μπαρμπάδες’’ μονολόγησε ο Σάκης και άνοιξε το Laptop του να δουλέψει… Η ώρα είχε περάσει αρκετά και τα μάτια του βάρυναν… έκλεισε το Laptop και έπεσε κάτω από τα βαριά σκεπάσματα… Ξύπνησε από τον παγωμένο αέρα,, άνοιξε τα μάτια του και είδε στην πόρτα ν στέκεται μια ανθρωπινή μορφή… είχε και δεν είχε υλική υπόσταση… μόνο 2 κόκκινα μάτια ξεχώριζαν καθαρά που ακτινοβολούσαν μίσος και φρίκης… Η Σκιά μίλησε με φωνή 10χρονου παιδιού. ‘’…η Γιαγιά σε είχε προειδοποιήσει Σάκη… κρίμα για την ψυχή σου…’’… και απλώθηκε σε όλο το δωμάτιο ρουφώντας όλο τον αέρα που είχε μείνει μέσα.. ακούστηκε ένα γέλιο 10χρονου παιδιού..’’ Την επομένη μέρα το χωριό θορυβήθηκε από την απουσία του Σάκη στον εορτασμό.. καπιοι πιο περίεργοι πήγαν από το πατρικό του να δουν τι έγινε.. και βγήκαν έντρομοι έξω κάνοντας τον σταυρό τους..’’ το Ξωμερο,το Ξωμερο..»..ακούγονταν από όλα τα χείλη στο χωρίο.. Στο κρεβάτι του Σάκη βρήκαν ένα αποστεωμένο πτώμα..με 2 τρύπες για μάτια και μια στόμα..χωρίς μαλλιά και χωρίς τρίχα πουθενά… Μιας και ο Σάκης δεν είχε εν ζωή συγγενείς οι χωριανοί ειδοποίησαν την περιφέρεια.. Ούτε νεκροφόρα ήρθε ούτε κάτι τέτοιο..ένα μαύρο ελικόπτερο χωρίς διακριτικά προσγειώθηκε στην πλατεία του χωρίου..βγήκαν 4 κουστουμαρισμένοι,έβαλα το πτώμα σε μια κάσα και έφυγαν έτσι ξαφνικά όπως ήρθαν.. Για τον Σάκη ούτε έμαθε πότε κάνεις ξανά και ούτε έμαθε πότε και κάποιος τι απέγινε..και περιττο να πούμε πως το πατρικό γκρεμίστηκε ολοσχερώς σαν αυθαίρετο.
14 Ιουλ. 2016

Η ΚΥΡΑ  (ΕΠΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

Κλασσικός καιρός για τα μέσα Νοέμβρη στα Γιάννενα , κρύο, βροχή και πολύ ομίχλη, ιδιαίτερα μάλιστα της πρώτες πρωινές ώρες.

Ο Γ. χαιρέτησε την παρέα καθώς αποφάσισαν πως ήπιαν αρκετά ‘’ξύδια‘’ για σήμερα και ήταν και ο καιρός για να πάνε στα σπίτια τους μιας και το πορτοφόλι δεν ήτανε και για παραπάνω.

Αρκετά ζαλισμένος ο Γ. πήγε να πάρει το αυτοκίνητο του αλλά συνειδητοποίησε μετά από λίγα βήματα ότι δεν ήταν καθόλου σε θέση να οδηγήσει, κοντοστάθηκε για μια στιγμή προσπαθώντας να αποφασίσει για το τι να κάνει.

Αποφάσισε τελικά ότι ένας σύντομος περίπατος στης όχθες της λίμνης θα καθάριζε λίγο το μυαλό του και μιας και το μπαράκι δεν ήταν και πολύ μακριά ξεκίνησε κατά ‘κει.

Στης όχθες της λίμνης η ομίχλη ήταν αρκετά πιο έντονη καθώς και η υγρασία βοηθούσε την κατάσταση, με την ορατότατα αρκετά περιορισμένη και τα φθαρμένα πλακάκια γλιστρούσαν επικίνδυνα, ιδιαίτερα εάν ήσουν και στην κατάσταση που ήταν ο Γ..

Καθώς ο Γ. προχωρούσε προσεκτικά, το κρύο και η υγρασία έγιναν δριμύτερα και μια απόκοσμη ησυχία απλώθηκε στην περιοχή, τα φωτά από τις κολώνες τρεμόπαιξαν και έσβησαν και ένα μεγάλο μέρος της περιοχής βυθίστηκε στο απολυτό σκοτάδι.

‘’Πολύ ωραία’’ μονολόγησε ο Γ., ‘’εκτός από ότι δεν βλέπω την μύτη μου, ώρα είναι να φάω και καμιά τούμπα‘’ και προχώρησε μπροστά πολύ προσεκτικά και με μικρά βήματα.

Στην αρχή νόμιζε ότι είδε κάτι, αλλά καθώς προχωρούσε μια ανθρώπινη σιλουέτα αχνοφαινόταν στο σκοτάδι. Παραξενεύτηκε στην αρχή αλλά μετά σκέφτηκε ψύχραιμα πως κάποιος άλλος θα έκανε την βραδινή του βόλτα…

“Έεεε!” φώναξε και πλησίασε περισσότερο.

Με έκπληξη διαπίστωσε ότι η σιλουέτα ήταν  γυναικεία και μάλιστα φορούσε και ένα ημιδιάφανο άσπρο φόρεμα, αρκετά παραδοσιακό για την εποχή που τόνιζε διακριτικά το υπέροχο κορμό της.

‘’Αμάν...’’ σκέφτηκε ο Γ., “Τι τυχερό είναι αυτό εδώ πάλι;”. Πλησιάζοντας πιο πολύ, τα χαρακτηριστικά της γυναίκας άρχισαν να ξεχωρίζουν, μια όμορφη μελαχρινή με κυματιστό κατάμαυρο μαλλί που έφτανε μέχρι την μέση, αλλά κάτι το περίεργο και μεταφυσικά όμορφο είχε το πρόσωπό της.

Αμήχανα ο Γ. αποκρίθηκε “Καλημέρα’. “Καλημέρα και σε εσένα” απάντησε η γυναίκα. “Πώς και τέτοια ώρα εδώ μόνη σου, χάθηκες μήπως;” αναθάρρεψε ο Γ… “Όχι”, αποκρίθηκε η γυναίκα, “καμιά φορά έρχομαι εδώ αυτή την ώρα, ηρεμώ αν και ομολογώ πως φοβάμαι κάπως να επιστρέψω μόνη σπίτι, έγινε και αυτό με τα φώτα τώρα…”. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία, ο Γ. της πρότεινε… “Εάν θες να σε πάω εγώ’’. “Ευχαρίστως και αν θες έλα από το σπίτι μου γιατί σίγουρα με αυτόν τον καιρό θα έχεις ξεπαγιάσει”. “Ρε τι πορνίδιο είναι αυτό…”, σκέφτηκε ο Γ.. “Σε παρακαλώ όμως βοήθησέ με γιατί δεν μπορώ να περπατήσω και καλα σε αυτά τα πλακάκια με αυτά που φοράω”.

Ο Γ. την πλησίασε και της έπιασε το χέρι για να την βοηθήσει...

Όταν ο Γ. γύρισε και την κοίταξε, πάγωσε… τα μάτια της μέχρι την κόρη είχαν γίνει κατάμαυρα και το βλέμμα της του τρύπησε το κρανίο…

Η ομίχλη της λίμνης μπήκε μέσα στο κεφάλι του και η φωνή της γυναίκας επιτακτικά ακούστηκε μέσα στο κεφάλι του… “Έλα, φτάσαμε” είπε και τον τράβηξε μέσα στην λίμνη.

Ανίκανος να αντισταθεί,  ο Γ. υπάκουσε πειθήνια.

Την επόμενη μέρα η κοινωνία των Ιωαννίνων είχε θορυβηθεί καθώς το μεγάλο θέμα συζήτησης ήταν ο πνιγμός του Γ. στις όχθες της λίμνης. Ανεξήγητος και περίεργος, όπως συμβαίνει μια φορά κάθε χρόνο αυτήν την εποχή.

Ο υπερήλικας ψαράς μάζευε τα δίχτυα του από την ξύλινη βάρκα του. Κοίταξε τα νερά και είπε “Τόσα χρόνια ακόμα δεν χόρτασες ε;’’ και μονολόγησε… “1000 καντάρια ζάχαρη να ρίξετε στην λίμνη, για να γλυκάνει το νερό να πιει η Κυρά Φροσύνη”.

 

8 Ιουν. 2016

Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ.

Άλλη μια μέρα σαν της άλλες στον Γαλάζιο Πλανήτη , με τους  τηλεποικιωνιανκους δορυφόρους , στρατιωτικούς , μετεωρολογικούς να γυρίζουν ασταμάτητα σε τροχιά μαζί με διαστημικά σκουπίδια και  φυσικά ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός…

Εδώ και καιρό το τηλεσκόπιο Humble και ο Διαστημικός είχε παρατηρήσει κάποιες διακυμάνσεις μικροκυμάτων στο άπειρο του διαστήματος αλλά ήταν τόσο αμελητέες που κάνεις δεν ανησύχησε  , κάνεις βεβαία δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ήταν σημάδι από αυτό που σήμερα θα έρχονταν..

Και  έτσι.. χωρίς προειδοποίηση χωρίς κάποια σημαντική ένδειξη το διαστημικό κενό κάποια χιλιάδες χιλιόμετρα πάνω από τον πλανήτη Γη σκίστηκε …ένα οριζόντιο  ρήγμα με γαλάζια χείλη έκανε την εμφάνιση του δείχνοντας στο εσωτερικό του αστέρια από ένα άλλο σύμπαν η μια άλλη διάσταση…

Το ρήγμα στο χωροχρόνο συνεχίζει να ανοίγει σχηματίζοντας έναν τέλειο κύκλο μέχρι να σταματήσει την διαστολή του …τότε το εσωτερικό του έλαμψε απότομα και βίαια και 4  μολύβι ρομβοειδή αντικείμενα εμφανιστήκαν από μέσα του..

4 Ρόμβοι λείοι από κάθε πλευρά μόνο που η πάνω δεξιά είχε μια ανάγλυφη γραφή….

To Humble ήταν αρκετά ισχυρο για να μπορέσει να διαβάσει τα αναγλυφα .. καθε ρόμβος είχε ανάγλυφο σε άλλη γλωσσά…

Ο 1ος εγραφε .. στα Αρχαία Ελληνικα .. ΟΛΥΜΠΟΣ , ο 2ος στα ιερογλυφικά της Αιγύπτου ΡΑ , ο 3ος στην  γλώσσα του Σουμέριων  ΟΥΡΟΥΚ και το 4ο σε  ιερογλυφικά των Ίνκας ΜΑΤΣΟΥ ΠΙΤΣΟΥ..

Ο κάθε Ρόμβος – Διαστημόπλοιο κατεύθυνε σε μια συγκεκριμένη περιοχη ..το ΟΛΥΜΠΟΣ στην περιοχή της Μεσόγειου , το ΡΑ στην περιοχή της Αιγύπτου το ΟΥΡΟΥΚ στην περιοχή της Μεσοποταμιάς και το ΜΑΤΣΟΥ ΠΙΤΣΟΥ στην Λατινική Αμερική…

Αυτό το περίεργο συμβάν όμως  είχε και παρενέργειες … ένας ηλεκτρονικός παλμός απίστευτης ισχύς αγκάλιασε τον πλανήτη νεκρώνοντας κάθε τι ηλεκτρονικό,, το ηλεκτρονικό,, αμυντικό δίκτυο καθώς και το επικοινωνιακό νεκρώθηκαν απόλυτα.. διαδίκτυο , κινητά τηλεφωνά κλπ έκαψαν ξαφνικά να υπάρχουν , οι βαλλιστικοί πύραυλοι δεν μπορούσαν να κλειδώσουν τους στόχους τους  άμυνα από αέρα , ξηρή και θήλασα δεν υπήρχε σε κανένα μέρος του κόσμου για να σταματήσει την προέλευση αυτών των Ρόμβων..

Τότε ήταν που τα πιο σημαντικά φαινόμενα άρχισαν να εκδηλώνονται…

Στην Ελλάδα από την σκόνη του εδάφους  το Μαντείο των Δελφών και ο Παρθενώνας άρχισαν να επισκευάζονται από μονά τους… το  χώμα συμπλήρωνε και έδινε μορφή όπως βλέπεις ένα έργο να ολοκληρώνεται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή..

Στην Αίγυπτο οι κορυφές των Πυραμίδων φωτιστήκαν και μια ακτίνα άγνωστης ενεργείας ένωσε της κορυφές τους..

Στην Μεσοποταμιά η Πέτρα της Μέκκας άνοιξε στην κορυφή και μια ακτίνα ενεργείας έφυγε κάθετα προς τον ουρανό..

Τίποτα από αυτά όμως δεν ήταν επιβλαβή για το ανθρώπινο είδος..

Το ΟΛΥΜΠΟΣ έφτασε πάνω από τους Δελφους.. η τεραστία σκιά του σκέπασε την γύρω περιοχη.. κανενας ήχος δεν ακούγονταν από το ρομβοειδές αστροπλοιο… ολοι περίμεναν με κομμένη την αναπνοή…

Κάποιος φωναξε..’Εκει !!’ δείχνοντας ένα μικρό αναλογικά ασημί αντικείμενο να βγαίνει κάπου μέσα από το ΟΛΥΜΠΟΣ..

Καθώς πλησίαζε το σχήμα του έγινε ευδιακριτο… ένα ασημί οβάλ αντικείμενο χωρίς παράθυρα και λείο από κάθε πλευρά…

Αθόρυβα προσγειώθηκε στο Ιερό του Απολλωνα.. και τότε επαψε να υπάρχει φανερώνοντας 12 Ανθρώπινες μορφές  ντυμένες με διαστημικές φόρμες χρυσής απόχρωσης..

Από την ωμοπλάτη του καθενός κρέμονταν ένας άσπρος τήβεννος απροσδιορίστου υλικού..

Τα χαρακτηριστικά τους ήταν ανθρωπινά αλλά πολύ πιο όμορφα από τον μέσω άνθρωπο και το ύψος του καθενός ήταν πάνω από 2 μετρά..

Ένας αρκετά εντυπωσιακός ..με ξανθά μαλλιά και μπρούτζινο δέρμα γύρισε και είπε στον ψηλότερο της ομαδας,.. έναν εντυπωσιακό και επιβλητικό τύπο με πλούσια ναυτικά γενιά.

‘’Λείψαμε τόσο λίγο και άλλαξαν τόσα πόλλα.Ε Δία?’’

‘’Ναι Απόλλωνα..’’ 
απάντησε ο Δίας..’’ η αντίληψη του χρόνου είναι διαφορετική για τους Ανθρώπους , ξέχασαν τόσοσύντομα την υπόσχεση μας ότι θα επιστρεψουμε..ας είναι θα τους την ξαναθυμίσουμε και θα λάβουμε μετρά ώστε να μην ξεχάσουν τόσο εύκολα και γρήγορα την επομένη φόρα..’’



Το αν θα 
υπάρξει συνεχεία θα εξαρτηθεί από τα σχόλια και την αποδοχή σας..ελπιζω παρόλα αυτά να σας άρεσε